تاج سنت ادوارد، یکی از آثار برجسته جواهرات سلطنتی بریتانیا، تاجی طلایی است که در سال ۱۶۶۱ برای تاج‌گذاری چارلز دوم ساخته شد و وزنی حدود ۲.۲۳ کیلوگرم دارد. اهمیت گوهرشناسی این تاج به مجموعه گوهرهای قیمتی آن، شامل یاقوت کبود، زمرد، یاقوت سرخ و مروارید، بازمی‌گردد که با دقت برای نمادسازی تاریخی و فرهنگی جایگذاری شده‌اند. به‌ویژه، یاقوت کبود سنت ادوارد، یک یاقوت کبود تراش‌خورده به شکل رز است که گفته می‌شود به ادوارد اعتراف‌کننده (قرن یازدهم) تعلق دارد و یکی از قدیمی‌ترین گوهرهای مستند در مجموعه سلطنتی است. این تاج با ۴۴۴ گوهر تزئین شده و یاقوت‌های کبود و سرخ به دلیل سختی بالا (سختی موهس ۹) و خواص نوری برجسته، مانند ضریب شکست بالا (۱.۷۶–۱.۷۸ برای یاقوت کبود و ۱.۷۶–۱.۷۷ برای یاقوت سرخ)، انتخاب شده‌اند. این گوهرها، همراه با ساختار طلایی تاج، نشان‌دهنده تکنیک‌های پیشرفته متالورژی و تراش گوهر در قرن هفدهم هستند. تاج امپراتوریال دولتی، که در متن نیز ذکر شده، شامل یاقوت کبود استوارت و یاقوت شاهزاده سیاه (اسپینل) است که استفاده تاریخی از کوراندوم و اسپینل در تزئینات سلطنتی را برجسته می‌کند.